لیزر و ایمنی لیزر
مفهوم لیزر
واژه لیزر
به معنی «تقویت نور به روش گسیل القایی تابش» و مخفف کلمه زیر
می باشد.
Amplification by Stimulated Emission Radiation Light
لیزر به وسیلهای گفته میشود که نور را به صورت
پرتوهای موازی بسیار باریکی که طول موج مشخصی دارند ساطع میکنند. این دستگاه از
ماده جمع کننده یا فعال کننده نور تشکیل شده که درون محفظه تشدید نور قرار دارد.
این ماده، پرتو نور را که به وسیله یک منبع انرزی بیرونی (از نوع الکتریسیته یا
نور) به وجود آمده، تقویت میکند.
مبانی نظری لیزر را آلبرت انیشتین در سال ۱۹۱۶
میلادی طی مقالهای مطرح کرد، ولی سالهای نسبتاً زیادی طول کشید تا صنعت و فناوری
امکان ساخت نخستین لیزر را فراهم کند. پس انیشتین نخستین دانشمندی بود که مقوله لیزر را در قالبی علمی مطرح کرد و در سالهای بعد از آن
آمریکاییها و روسها در طول جنگ سرد تحقیقات و
پژوهشهای متعددی در مورد چگونگی بکارگیری لیزر در صنایع جنگی انجام دادند.
در سال ۱۹۶۰ نخستین لیزر که با موفقیت کار کرد توسط
تئودور میمن (Theodore H. Maiman) ساخته شد
و نخستین لیزر گازی (با استفاده از هلیوم و نئون) هم توسط علی جوان فیزیکدان
ایرانی در همان ۱۹۶۰ ساخته شد. کار لیزر به این گونهاست که با تابش یک فوتون به
یک ذره برانگیخته (اتم یا مولکول یا یون)
یک فوتون دیگر نیز آزاد میشود که این دو فوتون با هم، هم فرکانس میباشند
در صورت ادامه این روند تعداد فوتونها افزایش مییابند که میتوانند باریکهای از
فوتونها را به وجود بیاورند.
